هنرپیشه های قدیم و خواننده های ایرانی

در سال 1282 شمسی خداوند پسری به شیخ اسماعیل واعظ اصفهانی که به تاج الواعظین معروف بودند فرزندی عطا کرد که نامش را جلال گذاشت. شیخ اسماعیل پدر جلال علاوه بر منبر گرم و گیرایی که داشت از حنجره یی داودی و صدای دلنشین نیز برخوردار بود و طبق مرسوم زمان بر اثر حشر و نشر با مردم اهل ذوق زمانش با گوشه ها و ردیف های آوازی ایران نیز آشنایی پیدا کرده بود. جلال فرزند شیخ اسماعیل هم ، صدا و حنجره را از پدرش به ارث برده بود و این موضوع را اهل خانواده همه می دانستند ولی جلال به احترام پدر هرگز جلوی او دهان باز نکرده بود و پدر از صدای خوش فرزندش خبری نداشت. عاقبت زمان مدرسه رفتن جلال رسید . پدر او را به مدرسه علیه سپرد. این مدرسه در بازارچه رحیم خان در نزدیک مسجد رحیم خان واقع بود و با منزلشان فاصله ای نداشت.

امروز از طنين صدا و بغض آزادی مردی خواهم گفت که ريزش ويرانه های درونش، بنای استواری صداست در خانه های خاطره ی من و شما. او صدائی ست از جنس صدا، از جنس يکرنگی ، از جنس داريوش، از جنس بغض و از جنس آزادی . از داريوش می گويم، صدائی که از روزهای قشنگ هم بازی شدن من و تو آغاز می شود و تا کودکی های فردای جا مانده در غربت ادامه دارد.  داريوش صدای همدلی و اتحاد است، چگونه است که در ازدحام چين و ما چين های سياست، اپوزوسيون هائی که حتی تاب شنيدن نظرات يکديگر را ندارند، جملگی در اجتماعات گوناگون در صدا و ترانه های داريوش يگانه اند، شايد اينگونه بتوان اختلافات قومی و قبيله ائی و تفرقه های حزبی را در يکرنگی صدای داريوش به کناری نهاد، به دوباره می سازمت وطن انديشيد و در طنين آوای او آميخته شد

روزی که گوگوش بعد از بیست سال سکوت در تورنتو به روی صحنه رفت، نگاه های منتظر و مشتاق مردم نمی دانستند که چگونه با خوانندهی بسیار محبوب موسیقی پاپ ایران -که روزنامهی تورنتو استار او را مَدُنای ایران خوانده بود- مواجه خواهند شد. بیش از یک سال بعد هم هنگامی که سخن آلبوم جدید گوگوش بر سر زبان ها افتاد، همه با اشتیاق انتظار می کشیدند تا ببینند که خوانندهی همیشه خلاقشان با چه چیز نویی در چنته به سراغشان خواهد آمد.

در مشهد به‌ دنيا آمد و از چهار سالگي‌ به‌ خوانندگي‌ علاقه‌مند شد. در سال‌ 1337 راديو خراسان‌ او را به‌ همكاري‌ در رشته‌ آواز دعوت‌كرد و او در آغاز كار بدون‌ همراهي‌ ساز با خواندن‌ اشعار عارفانه‌ جلب‌ توجه‌ هنر دوستان‌ را كرد و ديري‌ نپاييد كه‌ آوازه‌ شهرتش‌ به‌ تهران ‌رسيد و براي‌ اجراي‌ برنامه‌هايي‌ در گلها توسطروان‌شاد «داود پيرنيا» دعوت‌ شد. در سال‌1345 با اين‌ برنامه‌ همكاري‌اش‌ را شروع‌ كرد. از همان‌ سال‌ با استاد احمد عبادي‌ آشنا شد و شاگردي‌ و دوستي‌ او را برگزيد و از سال‌ 1346در كلاس‌ استاد مهرتاش‌ شيوه‌ و سبك‌ ايشان‌ را فراگرفت‌.

راستي کدام ويژگي انسان است که او را در ياد و خاطر ديگران زنده و باقي نگه ميدارد؟ تواناييهايشان يا متفاوت بودنشان در نوع زندگي و طرز فکر و رفتاري که داشته و يا دارند؟ از استاد سخن «سعدي شيرازي» اگر بپرسيد، ميگويد: «مرده آن است که نامش به نکويي نبرند.» پس يعني «نام نيک» است که آدمي را در يادها زنده و پايدار نگه ميدارد؟ شايد اينطور است. گر چه راوي اين حکايت که من کمترين باشم چندان به آن باور ندارم.  و البته که تا تعريف ما از «نيکنامي» و «بدنامي» چه باشد. بگذاريد اين حکايت را با روايتی از «ابراهيم گلستان»، و از اينجا شروع کنم که او بالاخره بعد از بيست و چند سال سکوت، يادماني در اولين سالمرگ «مهدي اخوان ثالث» نوشت با عنوان «سي سال و بيشتر با اخوان». آن مطلب همان سال در دو شماره از ماهنامۀ «دنياي سخن» و همچنين در «فصلنامۀ ايرانشناسي» بهچاپ رسيد.

يك بار تماشاچي پشت در تئاتر بود و ما در سالن بدون تماشاچي برنامه اجرا كرديم. رضا كرم رضايي با سابقه تر و مشهورتر از آن است كه نيازي به معرفي داشته باشد. با اين حال براي معرفي اش ما هم مي مانيم كه او كارگردان است، بازيگر است، مترجم است يا نمايشنامه نويس، با آنكه خودش مي گويد:«من خودم را بيشتر كارگردان مي دانم تا بازيگر» اما شايد خاصيت نسل او همين همه كاره بودن در صحنه تئاتر بوده است. اين گفت وگو شايد به اندازه اداي ديني كوچك ـ به اندازه يك قطره ـ به اين پير صحنه باشد.

از صبح 28 مرداد 53 ساموئل خاچيكيان و آرمان سرزشت يكي از پر سر و صداترين توليدات آن سالها را براي اكراني متفاوت به مهدي ميثاقيه سپردند تا فيلم در سينما كاپري كه نمايشگر تفاوتها بود به نمايش درآيد. با نمايش فيلم «ياران» سبك ويژهاي در سينماي ايران شكل گرفت؛ سينمايي كه تا سالهاي شكوفايي انقلاب اسلامي با برخورداري از عواملي ثابت به ساخت فيلم دست زد و هميشه هم موفق بود. در آفيشهاي تبليغاتي «ياران» ديگر نشاني از چهرهها و نامهاي اغواگر نبود و تنها اين متن به چشم ميخورد: «ياران، پايهگذار مكتبي نوين، راهگشاي مسيري تازه در سينماي ايران، سينما كاپري با جهشي گستاخانه در راه اعتلاي سينماي جوان و انديشههاي نو همراه با ياران گام بر ميدارد». بدينترتيب فريدون فروغي براي اولين و آخرين فيلم سينمايي زندگياش موسيقي متن ساخت.

سعيد كنگراني به ايران برگشت. نسل جديد شايد چندان با اين نام آشنا نباشد ولي كنگراني بازيگري است كه در دهه 50 خورشيدي در سينماي آن زمان نماينده و معرف نسل جوان بود؛ با همه آرزوها و حسرت ها، اميدها و نااميدي هايش ... در ابتدا شايد اين پرسش مطرح شود. او به كجا رفته بود كه حالا برگشته، اصلا چرا رفته كه اكنون برگشته ... سعيدكنگراني هم همچون بازيگران پيش از انقلاب زندگي اش دستخوش تحولات عظيمي شد.
كنگراني در سن 7 سالگي در نخستين فيلم خود بازي كرد با نام «امروز و فردا» (به كارگرداني عباس شباويز، 1345) او جزو چند صد كودك پرورشگاهي بود كه براي اردوي كوتاه به نواحي شمال كشور مي رفتند ...

مسعود كيميايى چه فيلم بسازد چه فيلم نسازد همواره خبرساز است، كارگردانى كه در پايان دهه چهل با فيلم قيصر، سينماى موج نوى ايران را بنا نهاد.«قيصر» به راستى برگ تازه اى در سينماى ايران بود و كارگردانى را به ما معرفى كرد كه اگر چه كارش با فراز و نشيب هايى همراه بود، اما همواره حضورى جدى در سينما داشت. گاهى با فيلمى مثل «گوزن ها» مورد تحسين همه قرار گرفت و گاهى به زعم منتقدان، تجربه ناموفقى مثل «بلوچ» را از سر گذراند. او تنها كارگردانى بود كه در زمان انقلاب ۵۷ وقتى تمام سينماها در آتش خشم مى سوخت، مورد عزت و احترام بسيار قرار گرفت و با سينماهايى كه «سفر سنگ» را به نمايش گذاشته بودند، با احترام فراوان روبه رو شد.

محمدعلي فردین بی شک یکی از بهترین هنرپیشه تاریخ سینمای ایران است. و من معتقدم كه ديگر هنرمندي مثل فردين به وجود نمي آيد خودم هر بار فيلمي از فردين مي بينم اگر هم كه هزار بار فيلم را ديده باشم برايم تازگي دارد . به مناسبت پنجمین سال درگذشتش از بهترین عکس هایش را گلچین کرده و برای شما عزیزان در معرض نمایش گذاشته و امیدوارم خوشتان بیاید . برای بزرگ دیدن عکس ها آنها را ذخيره كرده و آنها را بزرگ ببينيد.

روحش شاد.

زندگی نامه محمد علی فردین

محمدعلي فردين دست كم در دو دهه «مرد اول» چهره ي معروف سينماي ايران بود؛ اگرچه مقام او در فيلمهايش، كه زماني هم به «سينماي فردين» معروف شد، دست خوش تغييرات بوده است.

به سال 1312 اكبر گلپايگاني در تهران بخش 9 هفده شهريور ( سه راه شكوفه ) ديده به جهان گشود . او در خانواده يي متولد شده بود كه تمام افراد آن اعم از پدر و برادران ، داراي صدايي مطلوب و خوب بودند ، بدينجهت مي توان گفت كه صدا در خانواده او موروثي بوده و چنانكه گفته مي شود پدر بزرگ او نيز از صدايي خوش و رسا برخوردار بوده است . اكبر گلپايگاني از همان دوران طفوليت بنا به توصيه پدر ، به تمرين آواز پرداخت و در تحت توجهات او به اصول موسيقي تا حدودي آشنا شد .

سياوش قميشی از کجا می آيد ؟
متولد اهواز، بیست و یکم خرداد 1324
يکسالم بود که به تهران آمدم ... و سيزده چهارده سال داشتم که به لندن رفتم، پدرم تاجر بود و مخالف بود که من وارد کار موسيقی شوم، ولی مادرم با طبع شاعرانه ای که داشت با من و کار موسيقی من موافق بود ... دو برادر و يک خواهر که همه از من بزرگتر هستند. به نام های:سیروس، سیامک و سیمین.

من از کودکی به موسیقی علاقه زیادی داشتم. در 11 سالگی موسیقی را با نواختن گیتاری که هدیه تولدم بود آغاز کردم.

سوسن متولد شهر قصر شيرين در کرمانشاه بود و در همان جا بيمارستانی به اسم سوسن ساخته که پيش از باز شدن انقلاب می شود و هيچوقت ( گويا) استفاده نمی شود . سوسن در طول زندگيش به خيلی ها کمک کرد – گفته می شود که خرج چند دانشجو و کودک بی سرپرست را در ايران می داد و هر وقت به نيازمندی بر می خورد به او کمک می کرد . در مصاحبه ای که خانم سوسن سالها قبل با بی بی سی داشت گفت که اسم اوليش مهناز بوده ولی در شناسنامه بعدی اسمش رو به گل اندام تغيير می دهد . در سن ۵ سالگی پدر و مادرش را از دست می دهد و از آن به بعد به تهران مي آيد تا و در خانه عمه اش زندگی می کند.

ابى، خواننده بى‌بديل موسيقى پاپ ايران، بدون شك از معدود هنرمندانى است كه همواره كوشيده است كه به اصول و موضع خود پايبند بماند و در خوانندگى گامى به پيش بردارد. ابى در گفتگويى طولانى و صميمانه از زندگى در خارج، برنامه‌هاى آتى، روياهايش و ... سخن می‌گويد.

ابی: من همیشه رویای خواندن را، از زمانی که خودم را شناختم، برای خودم داشتم و خوشحالم که به این رویا رسیده‌ام.

می خواهیم از این خواننده بیشتر بدانیم : در تاريخ خوانندگی ايران فقط دو خواننده ی صاحب سبک هستند که اين هر دو از کسانی بودند که در زمان خود موسيقی ايران را از کسالت و يکنواختی نجات دادند ؛ يکی قمر الملوک وزيری و ديگری ويگن . ياد هر دو جاودانه باد ! چندی پيش خانم فرحناز شريفی ، دانشجوی رشته ی کار گردانی و سينما با دشواری بسيار فيلم مستند و جالبی از زند گی قمر ساخت .اين فيلم که"صدای ماه" نام دارد، با صدای قمر آغاز می شود و با آخرين تصوير وی که ورود او را به يکی از استوديو های راديو نشان می دهد ، پایان می پذ يرد . گو اينکه در فيلم صدای ماه تصوير متحرکی از قمر وجود ندارد ، اما حضور وی در سراسر فيلم احساس می شود و بطور کلی می توان گفت صدای ماه فيلمی است در مورد جاودانگی ... زيرا توانسته است زوايای زندگی اين هنرمند را به تصوير بکشد و حس جاودانگی را در مخاطب ايجاد نمايد .

اوايل سال ۱۳۲۳ هنر شاعري را با ساختن مضامين فكاهي و سياسي در روزنامه توفيق و تهران مصور آغاز كرد. در سال ۱۳۲۴ به ساختن تصنيف علاقه مند شد و نخستين تصنيف را روي يك ملودي كردي اجرا كرد . درگذشت شادروان سيداسماعيل نواب صفا براي همه دوستدارانش متأثركننده بود و براي من نيز هم؛ چرا كه قصد داشتم پس از نخستين ديدار كه متأسفانه آخرين ديدار هم بود، باز هم به ملاقاتش بروم، اما امروز و فردا كردن ها آن قدر ادامه يافت كه ديگر فرصتي براي ديدار دوباره پيش نيامد و به قول معروف «چه قدر زود دير شد...» .

حدود نيم قرن پيش در يک روز تابستاني که جواني ارمني به نام ويگن دردريان در باشگاه ارامنه آرارات ترانه هاي ارمني مي خواند ، توجه ساموئل خاچيکيان ، فيلمسازي که با فيلم هايي مانند "بازگشت" و "دختري از شيراز" غوغايي در سينماي ايران آن سالها برانگيخته بود ، را جلب کرد . ساموئل که خود با کارگرداني تئاتر در همان باشگاه ارامنه قدم به حيطه هنرهاي نمايشي گذارده بود ، به دليل درگير شدن در ساخت فيلم مدتي بود که ديگر به آن باشگاه رفت و آمد نداشت و حالا که پس از مدتها براي انتخاب بازيگران فيلم تازه اش "چهارراه حوادث " به آرارات آمده بود ، محو صداي جوان ارمني شد. ساموئل از همان باشگاه براي "چهارراه حوادث"، آرمان و ويگن دردريان را انتخاب نمود و به دليل صداي خوش ويگن شعري هم برايش سرود که در آن فيلم بصورت ترانه بر روي صحنه هاي گردش ناصر ملک مطيعي و مينا مغازه اي ، توسط ويگن اجرا شد .

پنجاهمين سال حضور سينمايي ژاله علو براي فيلم «مهمان مامان»
56 سال بازيگري در راديو و تاتر و سينما و تلويزيون
ژاله علو در حال حاضر قديمي‌ترين بازيگر هنرهاي دراماتيك در ايران به شمار مي‌آيد. 56 سال پيش وي با حضور در فيلم «طوفان زندگي» به كارگرداني علي دريابيگي و تهيه‌كنندگي و فيلمبرداري دكتر اسماعيل كوشان، قدم به عرصه سينماي ايران گذارد و اينك تنها بازمانده بازيگران فيلمي است كه آغازگر دوره دوم تاريخ سينماي ايران و به اعتقاد برخي كارشناسان و صاحب‌نظران برجسته اين سينما همچون دكتر هوشنگ كاووسي، فيلم «طوفان زندگي» اساسا نقطه آغاز تاريخ سينماي ايران به حساب مي‌آيد. البته حسين محسني كه نقش كوتاهي در آن فيلم داشت ولي در اصل در گروه صحنه و دكور فيلم عضو بود، نيز در قيد حيات مي‌باشد.

هنوز روزهاي هرج و مرج بود وفعلآ ميشد بعضي کارها را انجام داد!! سينما مهتاب (خيابان پهلوي پايين تر از سه راه شاه) فيلم "فرياد زير آب" را دوباره اکران کرد و من و بهروز را براي شب گشايش دعوت کردند. رفتيم و ازدحام عجيبي بود. هنرمنداني چون داريوش ، وثوقي ، شهره و.... بسياري ديگر همان اوايل از ايران رفته بودند. حالا مردم دلشان ميخواست هنرمندان مورد علاقه ي خود را که روي پرده ي سينما و صفحه ي کوچک تلويزيون مي ديدند ، روي صحنه و از نزديک وبه صورت زنده تماشا کنند. من و بهروز براي اين منظور ايده آل بوديم. زوج هنري موفقي که هم محبوب بودند و هم سابقه ي پاکي داشتند. در خيابان شاه آباد کاباره اي بود بنام لوکولوکس . صاحب اين مکان با کمک بقول معروف گردن کلفت هاي محل توانسته بود آنجا را از به آتش کشيده شدن و به غارت رفتن حفظ کند و خيلي زود تابلويش را عوض کند و نام "تاتر سعدي " را دوباره بر سر درآن بياويزد.

شايد بتوان گفت ترانه «مرا ببوس» كه اغلب با صداي خاطرهانگيز حسن گلنراقي شنيدهايم جنجاليترين ترانه فيلم در تاريخ سينماي ايران باشد. احتمالا با همين جملات عدهاي بر ميآشوبند كه مگر ترانه «مرا ببوس» اصلا ترانه يك فيلم سينمايي بوده است؟! جهت اطلاع دوستان جوان هم كه شده بايد گفت كه «مرا ببوس» سالها به عنوان يك ترانه سياسي و انقلابي در محافل مختلف قلمداد ميشد و آن را حتي به بعضي افسران سازمان نظامي حزب توده مانند سرهنگ سيامك و سرهنگ مبشري نسبت ميدادند كه پس از كودتاي 28 مرداد 1332 اعدام شدند و چنين روايت ميگرديد كه يكي از اين افسران در شب اعدام، شعر «مرا ببوس» را براي دخترش سروده و خوانده است.

گوزنها يكي از ستايش‌شده‌ترين فيلم‌هاي تاريخ سينماي ايران است كه نامش را مي‌توان در فهرست 10 فيلم برتر ايراني اغلب منتقدان و كارشناسان اين سينما يافت. فيلمي كه بسياري از سينمادوستان 3-2 نسل اين مملكت و جوانان و حتي خانواده‌ها، آن را از طرق گوناگون ديده‌اند و برخي بازي‌ها و صحنه‌ها و حتي ديالوگ‌هايش هنوز در خاطره‌شان مانده است. گوزنها يكي از پر سر و صداترين و پرحاشيه‌ترين فيلم‌هاي تاريخ سينماي ايران است كه عليرغم بحث و جدال‌هاي فراوان به دليل بازتاب‌هاي سياسي و فضاي بسته نيمه اول دهه 50 ،‌ كمترين نمود مطبوعاتي و رسانه‌اي را همراه داشت.  اما پس از انقلاب و نمايش نسخه بدون سانسور آن، ستايش‌هاي فراواني نثارش شد. «گوزنها» تصويري نئورئاليستي از جامعه طبقاتي و استثماري.

آن هنگام كه رگبار موج نوی سینمای ایران شروع به باریدن كرد و قرار شد تصاویری از جنس دیگر جایگزین معجون گذشته شود، یكی از قطرات درشت این رگبار آتیه خانم بود، او خط روی دیوار را گرفت و به عرصه اشجار بی‌برگ رسید، صدای كلاغ از روی آن شاخه‌ها نوید تولد و گذار را می‌داد. آتیه خانم سال‌ها بعد بوی گل‌های داودی را در همه جا گستراند ، هرچند كه سینمای روزگار ملودرام‌های دم دستی حتی برای هنرمندترین بانوان هم جز نقش مادر دلسوز چیزی نداشت. آتیه خانم یا خانم پروانه معصومی نه در زیر اشجار بی‌برگ كه از پشت خط تلفن و از راهی نه چندان نزدیك از تجربیاتش برای ما گفت .

شايد به صراحت بتوان گفت هايده از معدود خوانندگاني است كه ترانه هايش رنگ واقعي عشقها و دوست داشتنهاي واقعي و انساني را داراست براي او كم نگاشته اند و كم گفته اند اما اشعار و موسيقي اش براي بسياري هنوز جذابيتهاي خاص خودش را دارد . انچه در زير ميخوانيد يادداشتي درباره مرحوم هايده است.

تابستان سال 1346

يك ظهر گرم جمعه. ساعت يك و نيم بعد ازظهر، گل های تازه. از چند روز قبل هم اعلام شده بود. ترانه و آوازی با اركستر بزرگ راديو ايران و با صدای خواننده ای كه برای نخستين بار صدايش پخش می شد:حميرا! علی تجويدی، پس از وقفه ای نه چندان طولانی با صدای پرقدرت ديگری به ميدان بازگشت. در همان بعدازظهرهای فراموش نشدنی جمعه: هايده!

انقلاب‌ كه‌ شد، زنان‌ موسيقی‌ ايران‌ هم‌ از متن‌ به‌ حاشيه‌ رانده‌ شدند. بسياری‌ ترك‌ ديار كردند، عده ا‌يی‌ هم‌ ماندند، سكوت‌ كردند و به‌ انتظار نشستند تا شايد فضا بازتر شود. اين‌ انتظار سال‌ها طول‌ كشيد تا اينكه‌ با آغاز دهه‌ هفتاد، آهسته‌ آهسته‌ شرايط‌ به‌ سمتی‌ رفت‌ كه‌ بانوان‌ در عرصه‌ موسيقی‌ حضور پررنگ‌تر پيدا كردند و احيای‌ گروه‌های‌ قديمی‌، تشكيل‌ گروه‌های‌ موسيقی‌ جديد، اجرای‌ آوازهای‌ گروهی، برگزاری‌ جشنواره‌ گل‌ياس‌ (ويژه‌ بانوان‌) و...از جمله‌ فعاليت‌هايی‌ است‌ كه‌ طی‌ اين‌ سالها انجام‌ گرفته‌ است‌، عدم‌ امكان‌ برگزاری‌ كنسرت‌ به‌ صورت‌ عمومی، نداشتن‌ سالن‌ تمرين‌ و خيلی‌ چيزهای‌ ديگر از جمله‌ مشكلاتی‌ بوده‌ و هست‌ كه‌ زنان‌ طی‌ اين‌ سالها با آن‌ درگير هستند. اما با اين‌ وجود آنان‌ هر روز خواستار شرايط‌ بهتری‌ هستند تا بتوانند موسيقی‌ بانوان‌ را از حالت‌ سكون‌ خارج‌ كرده‌ و در اين‌ عرصه‌ جدی‌تر گرفته‌ شوند.

بسیاری از آثار این استاد، هنوز هم منتشر نشده است. از این دسته آثار در طول تاریخ ایران كم نبوده اند. چه بسیار آثاری از نوازندگان و خوانندگانی كه پس از مرگشان منتشر شد و یا از رادیو پخش گشت. از آن جمله آثار فرهاد مهراد !! بسیاری از آثار موزیسین‌های بزرگ ایرانی، كه دار فانی را وداع گفته‌اند و یا در سال‌های واپسین حیات به سر می‌برند یا منتشر نشده و یا در آرشیوهای خصوصی نگهداری می‌شوند كه از میان این هنرمندان می‌توان به شادروان رضوی روستایی، تاج اصفهانی، جلیل شهناز، علی تجوید‌ی، سیاوش زندگانی، امیر بیداریان و ... اشاره كرد.

اشرف السادات مرتضایی یا آنچنان که برای ایرانیان شناخته شده است مرضیه خواننده افسانه ای در سال 1926 در تهران بدنیا آمد. پدر و مادرش از یک خانواده هنردوست بودند و هنرمندانی از قبیل مجسمه ساز ، نقاش و مینیاتوریست و موسیقیدان در فامیلش زیاد بودند. اما مادرش بود که بطور خاص او را تشویق به خواندن کرد و در همه دوران حیاتش از او پشتیبانی می کرد. بانو مرضیه در مصاحبه ای که با او داشتیم درباره خود می گفت: "در زمانی که خانواده های ایرانی به ندرت فرزندان دخترشان را برای تحصیل علم میفرستادند پدر من با وجودیکه یک فرد روحانی بود مرا تشویق به آموزش تحصیلات مرسوم زمان نمود.